لحظه ها با قلم از عشق و شعف لبریز استحرف می جوشد و نیروی عمل ناچیز است همچو دشتی که خیالش جنگلی بی انتهاستآه و افسوس از شرایط که فقط پاییز است

شمع اگر شعر و غزل بود تو خورشید منیماه اگر ناجی شب بود، تو ناهید منی وصف تو با لب من ممکن نیستآنقدر در پی عمرم که ، تو امید منی

چهره بگشاده و زیبا و چه گیسو افشانسوی من آمده ای تند و چه رسوا و دوان من چه دانم ماجرا اینهمه عشقست و صفاستاندکی حق بده اینها همه خواب است و روان

گرچه دوری از برم فرسنگها تا بی کرانهمچنان هستم به فکر تو جدا از دیگران فاصله, معنایی از احساس عشقم کم نکردحال و احوالم تویی تا صد بهار و صد خزان

خاطرات خوب من تعریفم از دنیا توییخواب خوب بچگی مفهوم این رویا تویی تو کنارم بوده ای یا من کنارت مانده امگم شدم میگردم و تنها مرا جویا تویی

شب و شعر و شراب و با تو بودن آرزو نیستهرآنکس اینچنین رسوا شود بی آبرو نیست نمیگویم بجز تو خوب رویی در جهان نیست به چشم من بجز تو در جهانی خوبرو نیست

زمان خاموش و اسرار نهان بی انتها بودفضا تاریک و رویای درون در ناکجا بود صفایی در چنین مصداق احوالم نمادستاگر مجنون, شدی اینها نشان در ابتدا بود

ما همه هیچیم و تنها هرچه هست اینجا توییاز همین جا تا همان جا هرکجا آنجا تویی ما نبودیم و نه هستیم و نه هم خواهیم بودبود و هست تا تا ابد در یاد ما هر جا تویی

خاطراتی کهنه اما که برایم تازگیستچون که من هستم و اینها که برایم ماندنیستگرچه بسیاری شب و روز و مه و سالان گذشتکس نداند عمر من با این قضایا دیدنیست

مستم و آینده بی معنی شد استبودنه پاینده بی معنی شد است روزگاران شد فقط عشق و وصالبعد از این بازنده بی معنی شد است

شدم چون برگ خشکی در کف باد به دور افتاده از هر داد و بی داد فقط من ماندم و خاک کف یار هر آنچه بود از این پس او بمن داد

شرابم تلخ و افکارم چه زیباستدلیلش خوب رویی چون فریباست به سودای وصالش عمر سر شدخیال خام من مشهور دنیاست

من به یاد تو نباشم ،چون درختی مرده امبر همین فکر و مرامم تا ابد من بنده ام گرچه حرف بین ما جز شعر و رویاها نبوداین هم از تو چون که دارم من شبیه زنده ام

لحظه ای که با توام قند و شکر در کامم است این شراب تلخ من همچو عسل در جامم است فکر فردا را ندارم ، چون تو هر روز منی کم ننوشم می که با تو خمره ها در بامم است

به نظر من حرف دل باید زده بشه. باید گفت... یعنی باید به زبون آورد. ولی لازم نیست که حتما آدم به یه نفر بگه... میشه نوشت میشه رو کاغذ نوشت فقط برا خودت میشه در وبلاگ باشه همه بخونن... میشه خیلی قشنگتر شعرش کرد غزل رباعی دو بیتی... میشه عشق.

شب یلداست، نگاهی به بهاران بکنیمفارغ از هرچه که بوده یاد یاران بکنیم باعث این همه گرمی که در این خانه ماست یاد آن رزم و فدای سر به داران بکنیم

بیشتر جاها و مناطق ایران زندگی کردم... شمال خیلی خوبه... آمل. آذربایجان... تبریز. ماکو. خوی. ارومیه. اردبیل. جنوب... ۷ ماه سال ۸۰ کیش بودم... اصفهان... شیراز یه چیز دیگست... مشهد... فقط بازار. بیرجند... خاطره...و خیلی دور بلوچستان... دوستای باحال کردستان... بانه... سنندج... مهاباد... ولی تهران برا م...

بدم میاد از آدمهایی که وقتی بهشون محبت میکنی یا دوستشون داری فکر میکنن که بهشون احتیاج داری. آدمهای بی لیاقت.

شد که پنهان باشی از خلقی و از ما نیز همشد که ساقی باشی و ما در صف آن چیز هم ما بر این منوال تو عادت که نه، دل داده ایمپس چه شد شمشیر تو بر جان ما شد تیز هم

گفتم میام ایران وقتم آزادتر میشه و بیشتر به خودم میرسم... دلمون خوش بود که اینجا خونواده داریم. بیچاره شعرای&#1740