دلبر افسانه ایم مالک اشعار دلم نوش کن احساس مرا پر کن از آواز مرا تشنه ی هر ناز تو ام پر کن از این عشق مرا +xa0 xa0چهارشنبه هفدهم دی ۱۳۹۹ساعتxa011:53xa0 xa0سامیxa0 |xa0

محالِ روزگار من محیاستکه معشوقم از عشق من چه بی تابو من انگار در خواب و خیالمکه معشوقم خودش شد عاشق من +xa0 xa0چهارشنبه هفدهم دی ۱۳۹۹ساعتxa019:0xa0 xa0سامیxa0 |xa0

در مسیر عاشقی یک عمر پاسوزت شدمغرق دریایم ولیکن تشنه لبسوزت شدمxa0چلچراغ تو محیا و سبب بی انتهاستاین منم که ناتوان و خسته پیسوزت شدم

نه من خوابم نه اینکه گیج و مسموممنه من دورم نه عشقم پشت صد بومxa0فرو ماندیم و اما نه به این شکلدلیلش ذات خوب و منطقی شوم

ما که محتاجیم و این را هیچ جا انکار نیستاین همه محتاج و اما در پی اش اسرار نیستxa0وصف این فعل و دلیل بودنش در خون ماستگر چه محتاجیم و اما بین ما سربار نیست

نگو گریه برای مرد عجیب استنگو گریه در اینجا بی بدیل استنگو این شهر ما غرق رفیق استهمه تنهایی ما بی دلیل استدل من بی خود و هیچ اینچنین نیستچنین حرفی در این دوران غریب استزمانه خوب می داند غمم چیستتمام درد من اینجا همین استهمه هستند و اما هیچ کس نیستدلیل گریه ی من نارفیق است

سکوت اینجاxa0شب اینجاعشق اینجادلیل باور این حرف اینجاستخیال تو که باشدxa0عشق اینجاستشب اینجاxa0عشق اینجاصحبت اینجاستxa0

نوشتم عشق تنها یک دلیل استتمام معنی انسان همین استنه انسان که همین حیوان همین استهر آنچه روح دارد اینچنین استبدون عشق این دنیا غریب استهر آنچه بود و هست اینجا همین است

منم چون برگ خشکی در دل بادبه دور افتاده از هر داد و بی دادخزان میکوبدم بر سردر عشقxa0تو بشنو این صدا بی های و فریاد

بیادم هست دوران من و عشقصدای توطلوع صبح و باز عشقبیادم هست احساسات بی مشقبه یکباره شروع میشدچه بی مرزهدف تنها همان روز و همان عشقچه بی پرواچه آزادهچه سرمستبیادم هست اشعار من و عشقمن و تنهایی و یاد تو و مستفقط احساس و شعر و مستی و عشقفقط توبا تو و تنها فقط عشقو شبباز این همان قصههمان عشقبه دنبال سحرد...

نمی گویم غلط کردم من از عشقخطا کردمپشیمانم من از عشقاگر چه عمر سر شدزندگی رفتفقط من ماندم و مستیو این عشقنمی گویم غلط کردم من از عشقهر آنچه دارم و هستم همین بودبنازم من به این غیرتمن و عشقمن و شعر و ش

اگر چه قسمت ما اینچنین بودجداییحسرت و تنهایی و عشقهمین هم جای شکر است و بسی عشقرسیدیم آخر یک راز و صد مرزبدیدیم اینهمه افسانه و رمزسرود لیلی و مجنونو حافظو یا سعدیو یا نیما و ثالثفروغ و صد طلوع و آخرش عشقکه احساس همینها هم همین بودمن و تواینهمه هستیم و یک عشقجدا از هم ولی افسانه چون عشق

دل از منعشق از توزندگی اینگونه زیباستxa0سحر با منشبی با توزمان عاشقی اینگونه زیباستچه پاییز و چه بارانیxa0چه سرمای زمستانیبهار و غنچه های گلمن و توظهر تابستانهوای سادگی اینگونه زیباستxa0

نمانده شعر و حرفی از دل تنگبه سر سودایی از آینده ای منگxa0توانی نیست جز یک صبر بی مرزدل از شیشه ولی در قالب سنگxa0

وای از این وحشت بی صبر که پیگیر من استروز و شب بی سر و سامان و چه دل گیر من استxa0نه زمانش به حساب است و نه در بند مکانxa0حيف از این وصلت بد بخت که در گیر من است

بدون عشق، انسان در کویر استمیام خار و طوفان چون حریر استxa0چو رمز و راز الماس و دل سنگدرونش عیش و بیرونش فقر استxa0

ریشه ام می سوزد اما شاخ و برگم یخ زدستمن خمارم، کو شرابم، گرچه جانم "می" زدستxa0عاشقم من، همچنانم وصل معشوق آرزوستهرچه من بی تابم اما، عشق از عشقم دل زدست

با هزاران چهره خود را وصل یاران کرده ایمطبق احساسات دلبر، صلح و عصیان کرده ایمxa0فکر ما درد فراق و فرق ما شوق وصالهر زمستان را بدینسان چون بهاران کرده ایم

تو بشنوبا توام ای توکه بی تو این تمام من فقط توخالی و پوچیکی بی تو که بی تو هیچ کس نیست.xa0

همچو شیری سر به زیری، جنگلت در دست کیست؟xa0فکر فردایی غریبی ،xa0 آرزویت عشق چیست؟xa0رهرو راه خودت گشتی پر از شیب و فرازاینهمه پستی بلندی، آخرش افسانه نیست؟xa0