دلبر افسانه ایم مالک اشعار دلم نوش کن احساس مرا پر کن از آواز مرا تشنه ی هر ناز تو ام پر کن از این عشق مرا + چهارشنبه هفدهم دی ۱۳۹۹ساعت 11:53 سامی |

محالِ روزگار من محیاستکه معشوقم از عشق من چه بی تابو من انگار در خواب و خیالمکه معشوقم خودش شد عاشق من + چهارشنبه هفدهم دی ۱۳۹۹ساعت 19:0 سامی |

در مسیر عاشقی یک عمر پاسوزت شدمغرق دریایم ولیکن تشنه لبسوزت شدم چلچراغ تو محیا و سبب بی انتهاستاین منم که ناتوان و خسته پیسوزت شدم

نه من خوابم نه اینکه گیج و مسموممنه من دورم نه عشقم پشت صد بوم فرو ماندیم و اما نه به این شکلدلیلش ذات خوب و منطقی شوم

ما که محتاجیم و این را هیچ جا انکار نیستاین همه محتاج و اما در پی اش اسرار نیست وصف این فعل و دلیل بودنش در خون ماستگر چه محتاجیم و اما بین ما سربار نیست

نگو گریه برای مرد عجیب استنگو گریه در اینجا بی بدیل استنگو این شهر ما غرق رفیق استهمه تنهایی ما بی دلیل استدل من بی خود و هیچ اینچنین نیستچنین حرفی در این دوران غریب استزمانه خوب می داند غمم چیستتمام درد من اینجا همین استهمه هستند و اما هیچ کس نیستدلیل گریه ی من نارفیق است

سکوت اینجا شب اینجاعشق اینجادلیل باور این حرف اینجاستخیال تو که باشد عشق اینجاستشب اینجا عشق اینجاصحبت اینجاست

نوشتم عشق تنها یک دلیل استتمام معنی انسان همین استنه انسان که همین حیوان همین استهر آنچه روح دارد اینچنین استبدون عشق این دنیا غریب استهر آنچه بود و هست اینجا همین است

منم چون برگ خشکی در دل بادبه دور افتاده از هر داد و بی دادخزان میکوبدم بر سردر عشق تو بشنو این صدا بی های و فریاد

بیادم هست دوران من و عشقصدای توطلوع صبح و باز عشقبیادم هست احساسات بی مشقبه یکباره شروع میشدچه بی مرزهدف تنها همان روز و همان عشقچه بی پرواچه آزادهچه سرمستبیادم هست اشعار من و عشقمن و تنهایی و یاد تو و مستفقط احساس و شعر و مستی و عشقفقط توبا تو و تنها فقط عشقو شبباز این همان قصههمان عشقبه دنبال سحرد...

نمی گویم غلط کردم من از عشقخطا کردمپشیمانم من از عشقاگر چه عمر سر شدزندگی رفتفقط من ماندم و مستیو این عشقنمی گویم غلط کردم من از عشقهر آنچه دارم و هستم همین بودبنازم من به این غیرتمن و عشقمن و شعر و ش

اگر چه قسمت ما اینچنین بودجداییحسرت و تنهایی و عشقهمین هم جای شکر است و بسی عشقرسیدیم آخر یک راز و صد مرزبدیدیم اینهمه افسانه و رمزسرود لیلی و مجنونو حافظو یا سعدیو یا نیما و ثالثفروغ و صد طلوع و آخرش عشقکه احساس همینها هم همین بودمن و تواینهمه هستیم و یک عشقجدا از هم ولی افسانه چون عشق

دل از منعشق از توزندگی اینگونه زیباست سحر با منشبی با توزمان عاشقی اینگونه زیباستچه پاییز و چه بارانی چه سرمای زمستانیبهار و غنچه های گلمن و توظهر تابستانهوای سادگی اینگونه زیباست

نمانده شعر و حرفی از دل تنگبه سر سودایی از آینده ای منگ توانی نیست جز یک صبر بی مرزدل از شیشه ولی در قالب سنگ

وای از این وحشت بی صبر که پیگیر من استروز و شب بی سر و سامان و چه دل گیر من است نه زمانش به حساب است و نه در بند مکان حيف از این وصلت بد بخت که در گیر من است

بدون عشق، انسان در کویر استمیام خار و طوفان چون حریر است چو رمز و راز الماس و دل سنگدرونش عیش و بیرونش فقر است

ریشه ام می سوزد اما شاخ و برگم یخ زدستمن خمارم، کو شرابم، گرچه جانم "می" زدست عاشقم من، همچنانم وصل معشوق آرزوستهرچه من بی تابم اما، عشق از عشقم دل زدست

با هزاران چهره خود را وصل یاران کرده ایمطبق احساسات دلبر، صلح و عصیان کرده ایم فکر ما درد فراق و فرق ما شوق وصالهر زمستان را بدینسان چون بهاران کرده ایم

تو بشنوبا توام ای توکه بی تو این تمام من فقط توخالی و پوچیکی بی تو که بی تو هیچ کس نیست.

همچو شیری سر به زیری، جنگلت در دست کیست؟ فکر فردایی غریبی ، آرزویت عشق چیست؟ رهرو راه خودت گشتی پر از شیب و فرازاینهمه پستی بلندی، آخرش افسانه نیست؟