زیبای فریبنده آرزوهای من

کاش می شد که بفهمی تو چه حالی دارم

دولت عشق

گره از بخت بدم باز کن ای دولت عشق

من گرفتار دلم با همه ی قدرت عشق

 

گفتن از معشوق احساساتم آرامم نکرد

آشنایم شد شراب و مستی و صحبت عشق

زیبای فریبنده آرزوهای من

کاش می شد که بفهمی تو چه حالی دارم

همتای'>همتای بی همتای من

شب من با تو خوش است و صبح من با تو بخیر

زیبای فریبنده آرزوهای من

کاش می شد که بفهمی تو چه حالی دارم

شوق

شوق دیدار تو خواب از سر برد

لحظه ها یک به یک انگار تو را می خواهند

آرزوی در دلم هست که تو خبری

کاش می شد که بفهمی تو چه حالی دارم

با تمام دل و فکرت

با همه جان و تنت

زیبای فریبنده آرزوهای من

کاش می شد که بفهمی تو چه حالی دارم

سرنوشت

سرنوشت این نیست من تسلیم هر دردی شوم

هم طلا زرد است و من هم رنگ بد زردی شوم

سعی باید کرد و عاقل بود و دل را صاف کرد

پستی و بالا کشیدم تا که من مردی شدم

زیبای فریبنده آرزوهای من

کاش می شد که بفهمی تو چه حالی دارم

عشق یعنی

شب من با تو خوش است و صبح من با تو بخیر.

زیبای فریبنده آرزوهای من

کاش می شد که بفهمی تو چه حالی دارم

حق

سال ها می گذرد

و من انگار هنوز آن پسرم

که فقط ساکت و سخت

سعی دارد که بفهمد حال این دنیا را

و دلیل اینهمه رویا را

که حقیقت چیست از بودن ما

و بداند که بجز عشق چه چیزی حق است؟

با خیالات شبانگاهی خود با دل خویش

و صدایی که فقط در دل اشعار من است

من و تنهایی و افکار تو و طاقت تنگ

در سکوتی که فراهم نشود جز دل شب

لب به لب پر شدم از لذت دنیای خودم

که تو باشی و من و اینهنه زیبایی محض

من به رویای وصال تو چنین مست شدم

وای از آن روزی که در آغوش تو گرم شوم

نصف دنیا پی معشوق خودم گشتم و انگار هنوز
نیمه ی دیگر دنیا جای معشوق من است

مرد بودن به چه گویی و چه دانی که چه بود،
بعد دل دادن به دلهای غريب،
دل من مرد ترین مرد جهان بود
که نشکست و گریست...

نصف دنیا پی معشوق خودم گشتم و انگار هنوز
نیمه ی دیگر دنیا جای معشوق من است

مرد بودن به چه گویی و چه دانی که چه بود،
بعد دل دادن به دلهای غريب،
دل من مرد ترین مرد جهان بود
که نشکست و گریست...

نصف دنیا پی معشوق خودم گشتم و انگار هنوز
نیمه ی دیگر دنیا جای معشوق من است

مرد بودن به چه گویی و چه دانی که چه بود،
بعد دل دادن به دلهای غريب،
دل من مرد ترین مرد جهان بود
که نشکست و گریست...

چون تمام حرف من با تو فقط باد هواست بی نتیجه بی سرانجام و پشیز عشق ماند و من خودم ماندم و هیچ باز هم شاعر و شعری بی نصیب

هوا سرد است و من سردم و شعری سرد میخواهم که سرمای دلم را چون گلی در بین برف و یخ شکوفا سازد احساسم

روز عشق است و تو عمریست که معشوق منی

تو همان معنی زیبای فریبنده ی افکار منی

نه به یک روز و به یک ماه و به یک سال که نه

من چه گویم به تو تبریک، که دنیای منی

تو به هر روزِ تمام من مبارک بودی

یار من یارای دل، معشوق جانان من است

مهربانی بی نظیر و حکم انسان من است

هرچه دارم مال او، چون ثروت از او میرسد

او تمام حال من، هم این و هم آن من است

نصف دنیا پی معشوق خودم گشتم و انگار هنوز
نیمه ی دیگر دنیا جای معشوق من است

مرد بودن به چه گویی و چه دانی که چه بود،
بعد دل دادن به دلهای غريب،
دل من مرد ترین مرد جهان بود
که نشکست و گریست...